سياست اميد در نظام آموزشي

بدون عنوان

«اميد» احساسي يا حالتي توأم با انتظار و امكان بهبود وضع موجود و توانايي تأثير در ايجاد وضع مطلوب است. چنين احساس و حالتي ريشه در «علقه‌ اجتماعي» دارد. علقه ‌اجتماعي نگرشي جمع‌گرايانه و مبتني بر احساس تعهد و مسئوليت ‌اجتماعي است كه فرد را با ديگران و گروه‌هاي اجتماعي پيوند مي‌زند؛ به نحوي كه افراد پيشرفت و سعادت خود را هم‌سو و در پرتو منافع و خير اجتماعي دنبال مي‌كنند. چنين نگرشي به زندگي اجتماعي در فرايند جامعه‌پذيري و تربيت، از نخستين سال‌هاي زندگي شروع مي‌شود. نهادهاي مختلفي كه مسئوليت اجتماعي‌كردن و تربيت افراد را دارند - مانند خانواده، گروه‌ هم‌سالان، مدرسه، رسانه‌ها و گروه‌هاي اجتماعي و مدني - در ايجاد علقه ‌اجتماعي نقش بسزايي دارند.

فاقد چكيده