نقش «سؤال» در برانگيختن تفكر خلاق و كارآفرينانه

كودكان ذاتاً كنجكاوند و از همان بدو تولد درصدد شناخت اشيا و اشخاص برمي‌آيند. روان‌شناسان و متخصصان تعليم‌وتربيت از جمله فروبل، مونته سوري، پياژه و برونر، اذعان داشته‌اند كه كودكان برحسب ذات كنجكاوي كه دارند، همواره به يادگيري فعالانه از طريق حواس مختلف خود مي‌پردازند و از اين طريق، مهارت‌ها و تفكر خود را در ابعاد مختلف گسترش مي‌دهند. به باور روسو و بلوم (1964)، الگوهاي يادگيري كودكان، از سال‌هاي قبل از دبستان شكل مي‌گيرد، بنابراين، تدارك ديدن محيط يادگيري برانگيزاننده و مطلوب، كمك بسيار زيادي به شناخت‌هاي اوليه كودكان مي‌نمايد (مجيب و ديگران، 1394). از سنين دو تا سه‌سالگي، كودكان كنجكاوي‌هاي خود را با مطرح كردن سؤالاتي كه با «چرا» آغاز مي‌شود، شروع مي‌كنند (زندي، 1383). بنابراين، استفاده از راهبردها و روش‌هاي مختلف، باعث تسهيل فرايند زبان‌آموزي و افزايش مهارت‌هاي كلامي و ارتباطي در آنان مي‌شود. فراهم كردن موقعيت‌هاي گفت‌وگو و سخن‌گويي به‌واسطه مطرح‌كردن سؤالات مختلف هم‌زمان با به‌كارگيري روش‌هاي نمايشي، ايفاي نقش، بحث و گفت‌وگو، قصه‌گويي، كتاب‌خواني، بازي‌هاي كلامي، شعر و سرود و همچنين استفاده از ابزارهايي از قبيل كارت‌هاي تصويري، اسباب‌بازي‌هاي متنوع كلامي، كتاب‌هاي قصه، فيلم و غيره همگي در آموزش و گسترش تفكر خلاق و كارآفرينانه در كودكان نقش بسزايي دارند.