درمانگر يا مرگ آور، مسئله اين است: مقدار

بارها گفته‌اند و شنيده‌ايم كه مصرف داروها بيش از حد تجويز شده براي هر نوبت، نه‌تنها اثر درماني ندارد، حتي مي‌تواند به‌عنوان تركيب‌هاي سمي، تهديدي براي ادامه زندگي باشد. اين يافته ـ كه در قرن پانزدهم ميلادي پاي به دايره معلومات بشر نهاد ـ ميراث ارزشمند پدر علم سم‌شناسي براي ماست. اما بايد بدانيم كه عمر آگاهي‌هاي ما از اثرهاي ناخواسته برخي از مواد، به دوراني بسيار دورتر از زمان حيات اين دانشمند مي‌رسد. دقيقاً معلوم نيست اما شايد شروع داستان چنين بوده است: در روزگاري كه طبيعت بكر، خانه نياكان ما بوده است گروهي از مردان قبيله به قصد شكار راهي جنگل مي‌شوند. به ناگاه صداي وحشتزده‌اي به گوش مي‌رسد ... يكي از افراد كه از درد به خود مي‌پيچد، روي زمين افتاده و نگاهش به نقطه‌اي،‌ ثابت مانده است؛ جايي كه ماري سياه و بدمنظر، خرامان در گذر است. گويي پس از اجراي نقش، تركِ صحنه مي‌كند. چندي نمي‌گذرد كه بدن سراسر به عرق نشسته فرد مارگزيده، از تحمل درد توأم با تشنج باز مي‌ماند، ‌در حالي‌كه همراهانش با درماندگي از درك چنين رويدادي ناگهاني و چهره‌اي در هم از اندوه و شگفتي، به اين پيكر بي‌جان چشم دوخته‌اند.