فعاليت در سازمان‌هاي مردم نهاد ؛ برساخت شبكه ارتباطي جديد به مثابه جايگزين محدوديت‌هاي ساختاري: ارائۀ نظريه زمينه‌اي

با نظر به اهميت نهادهاي مدني به عنوان اصلي ترين شاخص توسعه اجتماعي، پژوهش حاضر درصدد است با استفاده از رويكرد تفسيرگرايي اجتماعي به مطالعه زمينه ها و دلايل رشد سازمان هاي مردم نهاد در شهر سنندج و تجربه و درك فعاليت مدني در نزد نمونه اي از شهروندان كُرد سنندجي بپردازد. روش شناسي پژوهش، كيفي است و داده هاي كيفي در اين مطالعه با استفاده از تكنيك مصاحبه عميق گردآوري شدند. براي تجزيه و تحليل يافته ها از روش نظريه زمينه اي استفاده شده است. بر اساس روش هاي نمونه گيري هدفمند و حداكثر تنوع و لحاظ معيار اشباع نظري 27 نفر از شهروندان كُرد سنندجي در اين مطالعه شركت كردند و درك و تفسير آن ها نسبت به دلايل و زمينه هاي فعاليت در سازمان هاي مردم نهاد مورد بررسي و تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج پژوهش بيانگر آن است كه زمينه‌هايي چون ناكارآمدي دولت و نظام تدبير در منطقه، و نابرابري اجتماعي (احساس تبعيض و عيني شدن فشار ساختاري) در حضور و مشاركت در سازمان هاي مردم نهاد نقش دارند. در اين ميان، بهره مندي از مجاري سازماني و رهايي از روزمرگي و معنابخشي به زندگي به مثابه زمينه تسهيل‌ گر و مسئوليت‌پذيري اجتماعي و كسب اعتبار اجتماعي به منزله شرايط مداخله گر عمل كرده اند. بازسازي معنايي تجربه و درك فعالان مدني، از حضور و مشاركت در سمن ‌ها بر سمن‌ ها به مثابه مجرايي براي مشاركت و همبستگي اجتماعي، تغيير فرهنگي و اجتماعي و پل ارتباطي ذي نفعان و دستگاه‌ هاي اجرايي دلالت دارد. مقوله ي هسته نيز بر سازمان‌هاي مردم‌نهاد؛ برساخت شبكه ارتباطي جديد به مثابه جايگزين محدوديت ‌هاي ساختاري « دلالت دارد.