شناسايي معيارهاي مؤثر بر پياده سازي پروژه هاي توسعه حمل‌ونقل محور در ايران

حمل‌ونقل شهري يكي از مهم‌ترين و بنيادي‌ترين مسائل در برنامه‌ريزي شهري است. امروزه با توجه به اين‌كه توسعه پايدار، پارادايم غالب علوم است، مبحث حمل‌ونقل پايدار نيز به‌طور گسترده‌اي موردتوجه برنامه‌ريزان شهري، سياست‌گذاران و مديران قرار گرفته است. در همين راستا، رويكرد توسعه حمل‌ونقل محور به‌عنوان يكي از الگوهاي جديد توسعه شهري مطرح‌ شده است. پياده‌سازي برنامه‌ها و پروژه‌هاي توسعه حمل‌ونقل محور در شهرهاي امروزي مي‌تواند برخي از مسائل حمل‌ونقلي شهرها را رفع كند. در سال‌هاي اخير، موضوع توسعه حمل‌ونقل محور در محافل علمي مورد توجه قرار گرفته و پياده‌سازي آن در شهرهاي كشور، به‌ويژه در كلان‌شهرها، بسيار ضروري است. هدف اين پژوهش، شناسايي معيارهاي مؤثر بر پياده‌سازي پروژه‌هاي توسعه حمل‌ونقل محور در ايران با استفاده از روش فراتركيب (سنتزپژوهي) است. واحد تحليل در اين پژوهش، كليه مقاله‌هاي علمي پژوهشي فارسي و انگليسي‌زبان با نمونه مطالعاتي داخلي است كه در مجلات معتبر داخلي يا خارجي چاپ شده‌اند. با جستجو در پايگاه‌هاي علمي مختلف ابتدا ۳۴ مقاله يافت شد و سپس با بررسي دقيق‌تر تعداد اين مقالات به ۲۶ مقاله كاهش يافت. براي تجزيه‌وتحليل مقالات منتخب از الگوي هفت مرحله‌اي سندلوسكي و باروس استفاده شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه مهم‌ترين معيارهاي پياده‌سازي توسعه حمل‌ونقل محور در تحقيقات داخلي شامل تراكم مسكوني، تجاري و اداري، تراكم ساختماني، جمعيت محدوده، وضعيت دوچرخه‌سواري، وضعيت شبكه پياده‌روي، اختلاط كاربري‌ها، وضعيت پاركينگ و پارك خودرو، قابليت حركت و اتصال معابر و دسترسي‌پذيري به حمل‌ونقل همگاني است.