خودمردم نگاري رؤياي سخنراني، زبان، مهاجرت

در مقالۀ پيش رو بناست تا با تمركز بر تاريخ زندگي شخصي (دهۀ اول زندگي) و مسيري كه نسل هاي پيش از من از سر گذرانده اند، به پرسش «چرا سخنور خوبي نشده ام؟» پرداخته شود. «مهارت و توانمندي سخن گفتن در جمع» توأمان در دو حوزۀ شخصي و فراشخصي؛ تاريخي و تحولات اجتماعي روان شناختي فرهنگي و سياسي  شكل مي گيرد. با استفاده از روش خودمردم نگاري در اين پژوهش، تاريخچۀ شخصي و ارتباط آن با مهارت سخنراني ، بررسي شده است. مهارت سخنراني در فرد، در بطن دو تاريخ شكل مي گيرد؛ تاريخ كلي كه از ازل تا ابد ادامه دارد كه همانا تاريخ فراشخصي است و ديگري تاريخچۀ زندگي شخصي فرد است. تاريخچة شخصي، بر تاريخ زندگي و حضور فرد در اين دنيا دلالت دارد كه سخن گو در حافظۀ شخصي خود دارد. تاريخ فراشخصي و تاريخچة شخصي در رابطه با چرايي وضعيت سخنراني من در جمع، بدون يكديگر نمي توانند تحليل گر وضعيتِ حاضر باشد. تركيبي از اين دو و همچنين وضعيتي كه هر يك به نوعي بر فرد تحميل مي كند در چگونگي پرورش قوۀ سخنوري فرد، مؤثر است.