مدل مفهومي رابطه بين نوآوري اجتماعي و مديريت دانش با رويكرد فراتركيب

هر نوآوري كه به مسئله اجتماعي در چارچوب نرم‌ها، ارزش‌ها و هنجاري‌هاي بومي با هدف توانمندسازي پاسخ مي‌دهد به‌گونه‌اي كه تأثير و نتيجه نهايي آن، كارآمدي و رضايتمندي حاكميت و جامعه باشد، نوآوري اجتماعي است. مقاله حاضر در تلاش است تا با استفاده از روش فراتركيب، يافته‌هاي مطالعات صورت گرفته در خصوص رابطه و تعامل بين مديريت دانش و نوآوري اجتماعي را به‌صورت نظام‌مند بررسي كرده و به تحليل آن‌ها بپردازد. براي اين منظور، با مراجعه به اسناد و مدارك معتبر قابل‌دسترس در سايت‌هاي الكترونيكي «گوگل»، «اسكوپوس» و «تپ سي» در بازه زماني 2000 الي 2018، از ميان انبوه مقالات اوليه، تعداد 25 مقاله مناسب شناسايي شدند. به‌منظور تحليل مقالات منتخب، مفاهيم تشكيل‌دهنده، ابعاد و مؤلفه‌هاي تأثيرگذار، از روش تحليل محتوا استفاده شد. در ادامه به‌منظور اعتبارسنجي مفاهيم استخراج‌شده، از روش پانل دلفي با حضور تعدادي از صاحب‌نظران و خبرگان استفاده شد. نتايج نشان داد مديريت دانش و نوآوري اجتماعي اثر مثبت و معناداري بر يكديگر دارند. بدين معنا كه با ايجاد نوآوري اجتماعي، سازمان از خلق و ايجاد دانش جديد برخوردار خواهد شد و از سوي ديگر، مديريت دانش مي‌تواند به حل نوآورانه مسائل كمك نمايد. بنابراين تمركز بر ارتقاء مديريت دانش كه از جمله الزامات آن پذيرش مسئوليت اجتماعي سازماني توسط ذينفعان درون و بيرون سازماني است مي‌تواند به ارتقاء نوآوري اجتماعي در سازمان منجر شود.