بررسي تطبيقي ملي‌گرايي و جنبش زنان در ايران و مصر (13421285 ه.ش)

در پي تحولات اجتماعي در آستانه قرن بيستم ميلادي، جنبش‌هاي زنان در بسياري از كشورهاي جهان شكل گرفتند. با رشد روزافزون تمايلات ملي‌گرايانه در كشورهاي درحال‌توسعه، در ايران، هم‌زمان با جنبش مشروطيت و در مصر، همزمان با تلاش‌ها براي استقلال كشور، زنان به تكاپو افتادند تا به كسب بخشي از حقوق اجتماعي خود نائل آيند. طي سال‌هاي 1285 تا 1342 ه.ش، رواج انديشه‌هاي نوگرايانه و ناسيوناليستي، سهم عمده‌اي در جنبش‌هاي اين جوامع داشت. اين پژوهش، مطالعه‌اي تطبيقي بين ملي‌گرايي و جنبش زنان در ايران و مصر است و جهت گردآوري اطلاعات از منابع كتابخانه‌اي و مطالعاتي و از روش تحقيقي توصيفي و مطالعات تطبيقي (Comparative) به‌منظور تحليل داده‌ها استفاده‌شده است و در صدد است تا به اين پرسش اساسي پاسخ دهد كه فعاليت‌هاي ملي‌گرايانه در اين دو كشور، به چه ميزان بر پيدايش و روند جنبش زنان تأثير گذاشته است، شباهت‌ها و تفاوت‌هاي جنبش‌هاي زنان در اين دو كشور در بازه زماني مشخص چيست؟ يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد در هيچ‌يك از اين كشورها جنبش زنان به‌صورت يك پديده اجتماعي مستقل و داراي ايدئولوژي تعريف‌شده توسط زنان عمل نكرده بلكه كاملاً وابسته به پويش سياسي و اجتماعي غالب جامعه و در حاشيه جريان‌هاي سياسي موجود و تحت تأثير ايدئولوژي‌هاي شرقي و غربي بوده است .در تحولات و پيشرفت‌هاي زنان در مصر و ايران نيز، درمي‌يابيم كه مصر تقريباً در تمام دست‌آورد‌هاي زنان نسبت به ايران موفق‌تر و پيشروتر بوده است.