امنيت اجتماعي در دوره پهلوي دوم

تأمين امنيت آن‌هم از نوع امنيت اجتماعي در جوامع انساني از سوي دولت‌ها به‌طور خاص از الزامات اكثر آنها مي‌باشد، دولت پهلوي دوم بعد از تبعيد رضاشاه و شروع عصر جديد حكومتي، درپي آن بود كه تا به موضوع امنيت اجتماعي توجه خاصي نشان دهد. هدف اين تحقيق توصيف و تحليل امنيت اجتماعي در عصر پهلوي دوم است كه به روش كيفي از نوع تاريخي و تحليلي انجام و با مطالعه منابع كتابخانه‌اي به توصيف و تحليل اين سؤال مي‌پردازد كه با توجه به سياست‌هاي: اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي دوره پهلوي دوم، امنيت اجتماعي در جامعه آن زمان چگونه بوده است؟ يافته‌هاي تحقيق حاكي است كه در اين دوره بيشتر از عصر رضاشاه به دنبال غرب‌زدگي و تبعيت از دولت‌هاي بيگانه خصوصاً اجراي خواست ‌هاي دولت آمريكا و انگليس نظير تصويب لايحه كاپيتولاسيون باهدف اعطاي مصونيت سياسي و كنسولي به اتباع آمريكايي در ايران و اجراي اصلاحات اراضي در اين دوره حاصلي جزء مهاجرت به شهرها، بيكاري، فقر و افزايش حاشيه‌نشيني را به دنبال نداشت. ساير كاركردهاي غلط نظير: غرب‌زدگي فاحش، آزادي غيرمعقول و غير اسلامي در ميان زنان، دين‌ستيزي و تخريب هويت ديني و فرهنگي، رواج و مصرف مواد مخدر، نبود دكترين امنيت ملي مستقلي منطبق با ويژگي‌هاي اسلامي و اجتماعي آن زمان و عدم توانايي در تأمين نيازهاي امنيتي ازجمله امنيت اجتماعي به بحران مشروعيت، احساس عدم امنيت (ناامني) بي‌اعتمادي و بدبيني سياسي در مردم در آن زمان مبدل كه همگي نشان از ضعف در تأمين امنيت اجتماعي در حكومت پهلوي دوم دارد.