كاركرد تقابل هاي دو گانه در مثنوي مولوي

تقابلهاي دوگانه يكي از رويكردهاي شاعران و نويسندگان براي بيان انديشه‌هاي و افكارشان است. در اين رويكرد، براساس نظريه تقابلهاي دوگانه، براي پي بردن به افكار، انديشه‌ها و ايدئولوژي شاعران و نويسندگان كه در اين دوگانگيها نهفته‌است، بايد آنها را كنار يكديگر قرار داد و سپس با مد نظر قرار دادن تفاوتها و شباهتها به معناي آنها پي برد. مثنوي مولانا يكي از آثار ادبي است كه با بهره‌گيري از تقابلهاي دوگانه، بسياري از تفكّرات متافيزيكي و ماورائي در آن مطرح شده‌است. اين پژوهش با رويكردي توصيفي-تحليلي، مثنوي مولانا را بر اساس نظريه تقابلهاي دوگانه كاويده‌است. يافته‌هاي پژوهش بيانگر آن است كه مولانا با مطرح كردن تضادها و دوگانگي‌ها در مثنوي به صورت آشكار، تلاش ميكند با رويارو كردن آنها، بين تقابلها ارتباط معنايي برقرار كند و يا به ارتباط معنايي جديد برسد. وي با رويارو كردن عقل و عشق، دنيا و آخرت، جسم و روح، صورت و معنا، پير و سالك و . . . نظام فكري عرفاني خويش را بر تقابلهاي دو تايي بنيان ميكند و نشان ميدهد اين آموزه‌ها فراتر از انديشه‌هاي حسي و مادي است.