به‏ كارگيري مدل تحليل مسير براي ارزيابي طرح ‏ناحيه‏ محوري با معيارهاي شهرداري الكترونيك (مطالعه موردي: منطقه 6 و 15 شهرداري تهران)

پس از رشد سرسام‏آور شهرنشيني و افزايش جمعيت شهري، شهرهاي بزرگ ايران با مشكلات متعددي روبه‏رو هستند؛ تردد سنگين وسايل نقليه، ترافيك، نابودي محيط زيست، آلودگي هوا و آلودگي صوتي، ازدحام جمعيت شهري، بحران كيفيت زندگي از جمله مشكلات است. يكي از راه‏حل‏هاي رفع اين معضلات مهياسازي زمينه‏هاي تحقق شهر الكترونيك و شهرداري الكترونيك است. هدف اصلي از اين مقاله به‏كارگيري مدل تحليل مسير براي ارزيابي طرح ‏ناحيه‏محوري با معيارهاي شهرداري الكترونيك است و از نظر هدف كاربردي و از لحاظ روش جمع‏آوري اطلاعات شامل دو بخش تحقيق كتابخانه‏اي و ميداني است و جزو تحقيقات توصيفي پيمايشي است.با به‏كارگيري تحليل مسير و تحليل عاملي تأييدي و معادلات ساختاري، شاخص‏هاي پژوهش از نظر تأثير تحليل و مدل مفهومي ارائه شد. براي برازش مدل از معيار Q2، معيار Gof، روايي واگرا، و روايي همگرا و براي سنجش ميزان تأثيرگذاري طرح ناحيه‏محوري بر مبناي معيارهاي منتخب از آزمون فريدمن استفاده شد. براساس يافته‏هاي تحقيق.برازش مناسب مدل‏هاي اندازه‏گيري در سطح منطقه 6 و 15 شهرداري تهران تأييد شد وارتباط معنادار بالايي بين متغيرهاي مكنون وجود دارد كه صحت مدل را تأييد مي‏كند.همين‏طور با ارزيابي طرح‏ ناحيه‏محوري مشخص شد اين طرح به‏طور يكسان در همه ابعاد تأثير نداشته است. بنابراين، براي اجراي كامل طرح ناحيه‏محوري نياز به مديران خلاقي است كه بتوانند با استراتژي مناسب راه‏ برون‏رفت از معضلات را پيدا كنند تا زمينه‏هاي تحقق شهرداري الكترونيك فراهم شود.