تأثيرپذيري جرم از فقر و حاشيه‌نشيني و راهكارهاي پيشگيري از آن

حاشيه‌نشيني يكي از پديده‌هايي است كه از فقر، مهاجرت بي‌رويه و ... نشأت مي‌گيرد. اين پديده در عين‌حال كه نتيجه و حاصل معضلات اجتماعي و به‌ويژه اقتصادي است، موجب بروز مسائل و مشكلات ديگري هم چون بزهكاري و جرم مي‌گردد. هدف از اين نوشتار تبيين مفهوم حاشيه‌نشيني و علل آن، عوامل گسترش حاشيه‌نشيني و نيز بررسي تأثيرپذيري جرائم از فقر و مناطق حاشيه‌نشين و درنهايت ارائه راهكارهاي پيشگيري از جرم در مناطق حاشيه‌نشين مي‌باشد. اين مقاله به روش توصيفي- تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي انجام گرفته است. به‌موجب نتايج حاصله، فقر و حاشيه‌نشيني تأثير بسزايي در افزايش جرائم داشته و مناطق حاشيه‌نشين به دليل دارا بودن ويژگي‌هايي همچون تنوع فرهنگي، قومي، مليتي، تراكم جمعيت، فقر و بيكاري و بي‌هويتي فرصت مناسبي براي پيدايش و ترويج بزهكاري ايجاد مي‌كنند. از آنجا كه در شهرها افراد، شناختي از يكديگر ندارند متعاقب آن كنترل و نظارت اجتماعي بر عملكرد آنان از ميان رفته و موجب شكل‌گيري نابهنجاري‌هاي اجتماعي و شدت ارتكاب جرائم شده است؛ از اين جهت لزوم كنترلِ مناطق حاشيه‌نشين و جلوگيري از گسترش آن با اصلاح فضاي شهري و حذف ريشه‌هاي فقر و بيكاري و نيز توجه جدي مسئولين امر به اين مهم، بيش‌ازپيش احساس مي‌شود.

فاقد چكيده لاتين