تحليل و بررسي ارزش اثباتي شهادت ولد الزنا در مذاهب اسلامي

«شهادت» به عنوان يكي از دلايل اثبات دعوا از موضوعات مهم و پركاربرد در فقه و حقوق اسلامي است كه شرايط و ضوابط آن را فقها و مجتهدين امت اسلامي به خوبي بيان نموده‌اند. يكي از مباحث اساسي و اختلاف برانگيز در اين باب، شرط طهارت مولد است كه مشهور فقهاي اماميه و به تبع آن قانون ايران هم آن را جزو شرايط شاهد دانسته است، لذا شهادت ولد الزنا را به طور مطلق نمي‌پذيرند؛ اما شهيد ثاني و شيخ طوسي از فقهاي بزرگ اماميه و جمهور فقهاي اهل سنت، حلال‌زادگي را شرط نمي‌دانند و قائل به پذيرش شهادت ولد الزنا در همه امور مدني و كيفري هستند. مالكيه شهادت ولد الزنا را بر زناي شخص ديگر، جايز نمي‌داند و شيخ طوسي نيز در ديدگاهي ديگر شهادت ولد الزنا را صرفاً در امور جزئي و كم اهميت پذيرفته است. پژوهش حاضر كه به روش توصيفي، تحليلي انجام گرفته، نشان مي دهد ديدگاه پذيرش شهادت ولد الزنا مطلقاً، به دليل عموميت و اطلاق ادله شهادت و عدم تخصيص يا تقييد آن و نيز مطابق آيه «وزر» از اتقان و استحكام و قوت بيشتر برخوردار است. در نتيجه شهادت ولد الزنا مقبول خواهد بود.