نقش رهبري تحول آفرين در ايجاد نظم و امنيت در مناطق حاشيه‌نشين البرز (مطالعه موردي: محله اسلام‌آباد كرج)

در اين پژوهش جامعه (شهر) به عنوان يك ابر سازمان در نظر گرفته شده كه از ادغام سازمان‌هاي كوچك‌تر (محلات) تشكيل شده است. لذا براي نيل به اهداف اين ابرسازمان نيازمند كاركرد بهينه سازمان‌هاي سازنده آن (محلات) هستيم. بر همين اساس در اين مطالعه تلاش شد سازمان‌هايي كه دچار بيشترين آنومي هستند (محلات حاشيه‌نشين) به عنوان سوژه اصلي پژوهش انتخاب شوند. پژوهش حاضر يك پژوهش كيفي است. نمونه‌گيري در اين پژوهش به‌صورت هدفمند از نوع نظري بوده است. بر اين اساس در گام نخست به شناسايي ساكنين (اهالي) قديمي و شناخته شده‌تر در سطح محله به عنوان نمونه اقدام شد. انتخاب نمونه‌ها نيز تا جايي تداوم يافته است كه كفايت و اشباع داده‌ها صورت گرفته باشد و پژوهشگران دريابند نمونه‌هاي بعدي اطلاعات متمايزي را در اختيار آنان نخواهند گذاشت. در نهايت پژوهشگربا انجام 12 مصاحبه به اشباع نظري رسيده است. پس از كد گذار يافته‌هاي حاصل از مصاحبه و ساخت مضامين فرعي، مؤلفه‌هاي رهبري تحول‌گرا (مضامين اصلي) حاصل شد. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد فقدان رهبري تحول‌آفرين در محله (و حتي مديران شهري) موجبات بازتوليد شرايط نامساعد در مناطق حاشيه‌نشين است. اهالي محله اسلام‌آباد همواره به دنبال فردي هستند كه با توانمندي‌هاي خاص خود شرايط زندگي در اين محله را تغيير دهد.

فاقد چكيده لاتين