بررسي آسايش حرارتي در انطباق معماري با شرايط اقليمي در شهر سمنان

شناسايي وضعيت اقليمي يك محل و تحليل نيازهاي اقليمي از نظر آسايش انسان و كاربرد مصالح ساختماني يكي از مقدمات طراحي همساز با اقليم است.توجه به اهداف عمده طراحي اقليمي در هر منطقه‌ي آب و هوايي و پيش‌بيني مواردي در جهت تحقق بخشيدن به اين اهداف موجب سازگاري و هماهنگي ساختمان‌ها با شرايط اقليمي و موجب صرفه‌جويي در مصرف انرژي و هويت يافتن معماري در هر اقليم خواهد شد. هدف از اين مقاله بررسي تأثير عناصر اقليمي بر آسايش حرارتي و شيوه طراحي مساكن شهر سمنان و ارائه راهنماي طرح واحدهاي مسكوني همساز با اقليم جهت فراهم آوردن شرايط آسايش حرارتي در داخل ساختمان مي باشد. در اين مقاله با استفاده از نمودارها و روش هاي اقليمي به تجزيه و تحليل اقليم سمنان پرداخته شده است. براي انجام اين كار از آمار سازمان هواشناسي در يك دوره25ساله (ازسال1990لغايت2016) استفاده شده است. با توجه به نتايج بدست آمده اقليم سمنان براساس روش دمارتن خشك، روش كوپن خشك و گرم و براساس روش آمبرژه خشك و سرد تعيين شد. جهت تعيين آسايش حرارتي و طراحي معماري همساز با اقليم از چهار مدل سنجش آسايش حرارتي شامل شاخص نمودار زيست – اقليم اولگي , شاخص ماهاني ، نمودار زيست - اقليم ساختماني گيوني و روش زوكولاي استفاده شده كه هر يك از مدلها علاوه بر تعيين مواقع گرم و سرد و راحت، رهنمودهاي لازم جهت دستيابي به طراحي اقليمي مناسب با آب و هواي شهر سمنان را ارائه دادند. نتيجه كلي پژوهش شامل استفاده از مصالح بومي با ظرفيت حرارتي بالا, تعيين جهت مناسب استقرار ساختمانها با توجه به جهت باد و تابش آفتاب، تعبيه مناسب بازشوها جهت حفظ انرژي داخل ساختمان بطوريكه در تابستان حداقل و در زمستان حداكثر انرژي خورشيدي دريافت شود، مي باشد. در صورت اجراي احكام معماري كه از معيارهاي تعيين آسايش حرارتي بدست آمده است كليدواژه‌ها