عوامل محيطي مؤثر بر تحولات ساختاري نقاشي نوگراي ايران (1357ـ1390ش)

ساختار و ظاهر هر اثر نقاشي، علاوه بر بازتاب روحيات دروني هنرمند، مي‌تواند از عوامل محيطي اثر پذيرد؛ عواملي كه گاه با مؤلفه‌هاي اجتماعي آميخته و گاه از رويدادهاي سياسي زمانه اثر پذيرفته است. با توجه به دگرگوني ساختار نقاشي نوگراي ايران در سال‌هاي 1357ـ1390ش اين مسئله مطرح مي‌شود كه چه عوامل محيطي بر ساختار و گرايش‌هاي مختلف آثار نقاشان نوگراي ايران اثر گذاشته است؟ به نظر مي‌رسد متغيرهايي چون رويدادهاي اجتماعي، سياسي و فرهنگي و همچنين سرعت تغيير شكل ارتباطات، در تحولات ساختاري آثار نقاشي نوگراي ايران در هر دهه مؤثر بوده است. از اين رو، در اين پژوهش، متغيرهاي محيطي ـ فرهنگي در كنار ساختار آثار هر دهه تحليل و بررسي شده است. نتايج اين پژوهش كه به روش توصيفي ـ تحليلي انجام شده، نشان مي دهد كه عوامل محيطي در دو گروه كلي عوامل داخلي و خارجي جاي مي‌گيرد. عوامل داخلي مشتمل است بر تغيير شرايط اجتماعي و فرهنگي حاكم بر هر دوره مانند انقلاب اسلامي و جريان انقلاب فرهنگي، برگزاري جشنواره‌ها، انتشار مجله‌هاي هنري، گسترش اطلاعات الكترونيكي، شكل‌گيري و توسعۀ روزافزون نگارخانه‌ها، گرايش فزايندۀ جوانان به هنر و رشد آموزشگاه‌ها و عوامل خارجي نيز مشتمل است بر حضور نسبتاً چشمگير هنرمندان ايراني در جشنواره‌هاي بين‌المللي، فروش آثار هنري ايران در بازارهاي جهاني، دعوت از هنرمندان خارجي و سفرهاي خارجي هنرمندان ايراني. در مجموع، به نظر مي‌رسد كه دگرگوني ساختار نقاشي ايران در اين دوره، بيش از پيش، تحت تاثير رويكردهاي جديد هنر در غرب قرار گرفته است.