طراحي و روايي‌سنجي بسته نرم‌افزاري مبتني بر واقعيت مجازي با تصاوير حقيقي جهت بهبود نشانگان نقص توجه

مقدمه: عدم تمركز با وجود عوامل مزاحم يكي از نشانگان نقص توجه است و شبيه‌سازي آنها در محيط واقعيت مجازي مي‌تواند در كاهش حساسيت نسبت به آنها و بهبود نقص توجه مؤثر باشد. هدف پژوهش حاضر، طراحي و روايي‌سنجي بسته‌ نرم‌افزاري مبتني بر واقعيت مجازي براي كاهش اثر عوامل حواس‌پرتي و بهبود نشانگان نقص توجه بود. روش‌ كار: در اين پژوهش يك بسته‌ نرم‌افزاري واقعيت مجازي شامل 18 فيلم كوتاه پانوراميك با سناريوهاي مشخص تدوين شد. براي سنجش اعتبار محتوايي از بين‌ متخصصان نقص توجه و واقعيت مجازي، 10 نفر به ‌‌صورت هدفمند انتخاب شده و نرم‌افزار در اختيار آنها قرار گرفت و ضريب توافق كاپا تحليل شد. براي اجراي مقدماتي، از بين دانش‌آموزان دختر مبتلا به نقص توجه كلاس ششم ابتدايي اصفهان، يك نمونه‌ 14 نفري به ‌شيوه‌ در دسترس انتخاب و به ‌طور تصادفي در دو گروه مساوي آزمايش و كنترل گمارده شدند. مداخله به مدت 9 هفته و 18 جلسه براي گروه آزمايش انجام شد و گروه كنترل در ليست انتظار قرار گرفت. پرسشنامه SNAP-IV توسط والدين آزمودني‌ها در دو مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون تكميل و نتايج با استفاده از آزمون من‌ويتني در نرم‌افزار SPSS-23 تحليل شد. يافته‌ها: ضريب كاپاي 0.83 نشا‌ن‌دهنده‌ اعتبار محتوايي روش مزبور است. نتايج آزمون من‌ويتني بيانگر تأثير نرم‌افزار فوق بر بهبود نشانگان نقص توجه دانش‌آموزان بود (3.232=F و 0.001=P). نتيجه‌گيري: فناوري واقعيت مجازي با شبيه‌سازي‌ عوامل مؤثر در بروز حواس‌پرتي در يك بستر مجازي و نيز با قابليت شخصي‌سازي محيط بر اساس نيازهاي بيمار مي‌تواند در بهبود نشانگان نقص توجه در كودكان موثر باشد.