از شهر مدرن تا حاشيه هاي پست مدرن در شعر امروز بررسي مقايسه‌اي رويكرد شاعران معاصر به مظاهر شهر و زندگي شهري از مدرنيته تا پست‌مدرنيته

با گسترش صنعت و تكنولوژي، ماهيت شهر و زندگي شهري همچون ساير جنبه هاي زندگي بشر دگرگون شد. شهر مدرن، از سويي نويد دهنده حياتي نوين با جاذبه هاي بي شمار، و از سوي ديگر پديده اي بي ريشه و تشويش زا تلقي مي شود. با گذر كمتر از يك سده و فراگيري انديشه پست مدرن، شهرهايي فارغ از مرزبندي هاي مستحكم بنا شدند كه در ادبيات معاصر، نقشي تعيين كننده در بيان كيفيت فلسفه زندگي ايفا مي كنند. در ايران پس از مشروطه، زيست-جهان شهر نمود برجسته اي در ادبيات داشته است؛ چه به صورت واكنشي و چه بازتابي از جهان امروز. جستار پيش رو در پي آن است كه با بررسي مقايسه اي رويكرد شاعران معاصر ايران به مظاهر تمدن و زندگي شهري، جايگاه و نقش پديده شهر را در حركت شعر معاصر از مدرنيسم به پست مدرنيسم آشكار سازد. نتايج بررسي ها از اين قرار است كه شاعران رمانتيك اوليه، تحول و گسست حاصل از تجدد را برنتابيده و رويكردي تقابلي- نوستالژيك اتخاذ كرده اند. اين موضع در شعر شاعران پسين تعديل مي شود و زان پس مظاهر زندگي شهري، دستمايه معناپروري و انتقاد مي شود. شاعران پست مدرن اما، با گذر چند دهه به حيات شهري خو كرده و آن را چون بخشي ناگزير از زندگي و گاه يگانه با خويش تلقي مي كنند؛ بدين جهت شعر پست مدرن متاثر از نگرشي انتقادي-التزامي به زندگي شهري است.