بررسي تعليمات صائب تبريزي در باب نماز و متعلقات آن

انسان همواره در جست‌وجوي كمال و سعادت است؛ طبق آيين اسلام، نماز و عبادت، مجموعۀ اعمال مخصوصي هستند كه اگر انسان اين عبادت را درست و با شرايط لازم انجام دهد، مي‌تواند به سعادت دنيا و آخرت برسد. صائب به‌عنوان شاعر عارف و مُصلحِ اجتماعي در دورۀ صفويه، تعليمات عارفانه و آموزنده‌اي در باب نماز دارد. هدف از اين تحقيق، بررسيِ نكته‌‌پردازي عرفاني، اخلاقي و اجتماعي صائب در باب نماز است. در اين مقاله كه به روش توصيفي ـ تحليلي و به صورت كتابخانه‌اي است، به‌ويژه نگاه‌هاي عرفاني و انتقاديِ صائب برجسته شده است؛ صائب با تكيه بر آيات و روايات اسلامي، نمازي را كه عارفانه و محض رضاي خدا نباشد، نمي‌پذيرد و به شيوۀ مُصلحان، مخاطبان شعر خود را از آفت‌ها و آسيب‌هاي نماز، نظير نفس، غرور و دنياطلبي برحذر مي‌دارد. وي در ضمن اشعار تعليمي و عرفانيِ خود تلاش مي‌كند بيماري سختِ روحي اهل ظاهر و زاهدان ريايي را مداوا كند.