بررسي پيكرمندي در غزل‌هاي سعدي با تكيه بر نظرية هاليدي و حسن

در دهه ­هاي اخير آراي گوناگوني در زمينه­ي نشان­دادن انسجام و دست­يابي به عمق معنايي اثر ارائه شده است كه در همه ­ي آن­ها تحليل متن، در مركز بازخواني­ هاست؛ ازجمله نظريه­ ي هاليدي و حسن (1976م) كه در بررسي كليت منسجم متن، سازنده و پوياست. ازاين­رو در پژوهش حاضر با استفاده از نظريه­ي انسجام متن هاليدي و حسن در زبان­شناسي ساختگرا به تحليل و بررسي نشانه­ هاي مختلفي چون نشانه­ هاي واژگاني، آوايي، نحوي و معنايي در نظام زبان غزل سعدي پرداخته شده است. بررسي­ ها نشان مي­دهند كه شعر سعدي (از­جمله شعر مورد نظر)، انسجامي نيرومند در سطوح واژگاني، پيوندي، موسيقيايي، آوايي و معنايي دارد و آنچه اين انسجام و وحدت را مي­ آفريند، انديشه­ ي عميق شاعر است كه در بستر محور طولي اشعار جريان يافته است.

no abstract