بررسي پيدايش فعل وجهي «رسيدن» در فارسي از منظر دستوري‌شدگي

در اين پژوهش، كاركردهاي وجهي فعل «رسيدن» در فارسي و روند دستوري­شدگي آن بررسي شده است. به اين منظور، نويسندگان پس از مروري بر پيشينۀ تحقيقات انجام‌شده در حوزۀ وجهيت، به‌ويژه دستوري‌شدگيِ وجهيت در زبان فارسي، به رويكردهاي نظري موجود در دو حوزۀ وجهيت و دستوري‌شدگي پرداخته‌اند و سپس، با ارائۀ شواهد متعدد از دوره‌هاي مختلف زبان فارسي، تحولات درزماني رخ‌داده را در گذر از فارسي باستان به فارسي ميانه، فارسي دري و فارسي امروز تحليل كرده­اند. مطالعة شواهد نشان مي‌دهد كه در فارسي دري، «رسيدن» در بافت‌هايي خاص، پس از بسط استعاري و با پيشرفت در مسير دستوري‌شدگي، در صيغۀ سوم شخص مفرد مضارع، به‌عنوان ابزاري براي بازنمايي وجهيت‌هاي پويا، سزاواري يا اجازه‌اي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. از طرف ديگر، اگرچه در فارسيِ امروز اين كاربرد به‌تدريج از ميان رفته است، اما فعل «رسيدن»، از طريق ديگري، براي بازنمايي وجهيت پويا به كار مي‌رود.

no abstract