سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامتي در سالمندان شهر گرگان (1398)

زمينه و هدف: علت اصلي ابتلا، مرگ و مير و عوارض قابل پيشگيري در سالمندان، داشتن سبك زندگي ناسالم است. انجام رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت موثرترين عامل در جهت حفظ و ارتقاء سلامت است. اين مطالعه به منظور تعيين سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامتي در سالمندان انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه توصيفي - تحليلي روي 110 سالمند 60 تا 88 ساله با ميانگين سني 6.50 ±67.49 سال مراجعه كننده به مراكز آموزشي درماني شهر گرگان در سال 1398 انجام شد. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه روا و پاياي سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت نسخه 2 (HPLPII) بود. اين پرسشنامه شامل شش بعد رشد معنوي، مسؤوليت‌پذيري در مورد سلامت، روابط بين فردي، مديريت استرس، فعاليت بدني و تغذيه براي ارزيابي رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامت است. در اين ابزار محدوده نمره كل بين 52 تا 208 است. نمره 10352 سطح پايين تبعيت از رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامتي و نمره 155104 سطح متوسط و نمرات بالاي 156 سطح بالا محسوب مي‌شود. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامتي 17.36 ±143.52 و در حد متوسط بود. بين سبك زندگي و مشخصات جمعيت شناختي ارتباط آماري معني‌داري مشاهده شد (P 0.05). رشد معنوي و ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ ﻓﺮﺩﻱ بالاترين نمره را از بين شش بعد رفتارهاي ارتقاء دهنده سلامتي به خود اختصاص دادند. نتيجه‌گيري: سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامتي در سالمندان از نظر فعاليت بدني و مديريت استرس در حد پاييني قرار داشت.