رويكرد ايران به مسئلۀ هسته‌اي در دولت خاتمي با توجه به گفتمان آزادي-قانون‌محور وي

با درنظر گرفتن اينكه گفتمان به معناي درك متون در بافت اجتماعي آنها و اينكه چه كسي، چه چيزي را، به كدام مخاطب، به چه شيوه‌اي و چرا مي‌گويد، وابسته بودن آن به شرايط زماني و مكاني و تأثير ويژگي‌هاي شخصيتي سازندۀ گفتمان بر نوع گفتمان شكل‌گرفته مشخص مي‌شود. در پژوهش پيش رو، با توضيح دربارۀ گفتمان دوران رياست جمهوري خاتمي در چارچوب گفتمان كلان اسلامي پس از انقلاب، تأثير آن بر رفتار سياست خارجي ايران در مسئلۀ هسته‌اي، بررسي شده است. روش پژوهش، تحليل داده‌هاي ثانويه و مصاحبه است. در بخش نتيجه‌گيري نيز گفته مي‌شود كه مزاياي رفتار ايران نسبت به مسئلۀ هسته‌اي در اين دوران، ممانعت از ارجاع پروندۀ هسته‌اي به شوراي امنيت و بازگشت آن به دستور كار آژانس، ايجاد شكاف در جبهۀ ايالات متحده و اروپا و نيز امضاي سه توافقنامۀ مهم بود. ضعف‌هاي آن نيز عبارت بود از انعطاف بيش‌ازحد در برخي موارد كه به خواسته‌هاي حداكثري طرف مقابل منجر شد؛ بي‌توجهي به ايجاد اجماع داخلي در ميان نهادهاي قدرت در خصوص مسئلۀ هسته‌اي و نيز كم‌توجهي به تضاد ساختاري اصول انقلاب اسلامي با غرب در اين گفتمان.

no abstract