رابطه بين سبك هاي فرزند پروري ادراك شده با مشكلات تصميم-گيري شغلي در دانشجويان دانشگاه

The Study of the Relationship between the Perceived Parental Rearing Style and Career Decision Making Difficulties in Universities

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه بين سبك هاي فرزند پروري ادارك شده و مشكلات تصميم گيري شغلي دانشجويان انجام شد. روش: روش پژوهش از نوع همبستگي و جامعه ي آماري شامل كليه دانشجويان مقطع كارشناسي مشغول به تحصيل سال تحصيلي 90-1389 دانشگاه شهيد بهشتي بود. با روش نمونه گيري طبقه اي تصادفي 375 دانشجو انتخاب ولي به علت ناقص بودن 15 پرسشنامه كنار گذاشته شد و در نهايت 360 پرسشنامه تحليل شد. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه هاي تصميم گيري شغلي گاتي (1996) و سبك هاي فرزند پروري ماير (1965) استفاده شد. براي تحليل آماري از ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون چند متغيره به روش گام به گام استفاده شد. يافته­ ها: نتايج نشان داد كه افراد با سبك فرزند پروري ادارك شده ي سهل گير و مقتدر در مقايسه با افراد با سبك فرزند پروري ادارك شده ي مستبد و سهل انگار از مشكلات تصميم گيري شغلي كمتري بر خوردارند و تفاوت معناداري بين افراد بين سبك فرزند پروري سهل انگار و مستبد وجود ندارد. همچنين متغير بعد فرزند پروري محبت- طرد را مي توان به عنوان پيش بين ترين بعد سبك فرزند پروري در مشكلات تصميم گيري شغلي قلمداد كرد. نتيجه ­گيري: شيوه تربيتي حمايتي والدين در ميزان مشكلات تصميم گيري شغلي نقش دارد. فرزنداني كه والدين آنها والدين حمايت گري هستند، بيشتر متمايل به شيوه تربيتي مقتدرانه هستند و از مشكلات تصميم گيري شغلي كمتري رنج مي برند.

فاقد چكيده لاتين