مسئلۀ روش در خوانش فلسفۀ سياسي فارابي

مشكلۀ نحوۀ خوانش فلسفۀ سياسي، يعني موضوع اصلي اين مقاله، سبب به‌وجود آمدن مسائل روشي در تفسير فلسفۀ سياسي فارابي، به‌طور خاص، و فلسفۀ سياسي اسلامي، به‌طور كلي مي‌شود. در اين مقاله دو روشِ عمدۀ «منطق اجتماعي دانش» و «علم‌الاجتماع فلسفه» مطرح شده‌ است. پس از توضيح مختصري در خصوص روش نخست، سعي مي‌كنيم لوگوس (منطق) حاكم بر فلسفۀ سياسي اسلامي، از يك طرف و فلسفۀ سياسي فارابي، از طرف ديگر را به‌وسيلۀ روش دوم بيازماييم. براساس روش علم‌الاجتماع فلسفه، هنر نگارش و «اقتصاد در حق» در نگاه فارابي را بررسي مي‌كنيم. در پايان سعي مي‌كنيم شيوه‌هاي پنهان كردن «تناقض» در نوشته‌هاي فارابي را درنظر آوريم. اين شيوه‌ها برگرفته از تفسير اشتراوس از ابن‌ميمون است. اما در آغاز و پيش از اين موضوعات مطالعات عمده بر روي فارابي و مسئلۀ تصحيح انتقادي نوشته‌هاي فارابي نشان داده مي‌شود. سؤال اصلي پژوهش بدين قرار است: آيا آثار فارابي امكانِ خواندنِ خود را در خود نهفته دارند؟ و آيا مي‌توان اين آثار را در پرتوِ نورِ يكديگر مورد بازخواني فلسفي قرار داد؟

no abstract