تحليل نقش مؤلفه‌هاي آمايش سرزمين در توسعه گردشگري استان سيستان و بلوچستان

اهميت گردشگري به اندازه‌اي است كه در آمايش سرزمين، به عنوان يك بخش ارزشمند و رشد يابنده در زمينه رهيافت اقتصادي مطرح بوده است. به همين منظور پژوهش حاضر به دنبال تحليل نقش مؤلفه‌هاي آمايش سرزمين در توسعه گردشگري استان سيستان و بلوچستان است. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف توسعه‌اي كاربردي و رويكرد حاكم بر آن روش توصيفي تحليلي است. براي جمع‌آوري داده‌هاي تحقيق از روش‌هاي اكتشافي استفاده ‌شده است. جامعه آماري شامل استان سيستان و بلوچستان در سال 1399 است. حجم نمونه، 400 نفر از ساكنان و 30 نفر از كارشناسان و متخصصان است. از روش‌هاي دلفي، آزمون پيرسون، آماره T، آزمون تحليل واريانس يك‌راهه و آزمون آماري F لوين براي تحليل داده هاي پژوهش استفاده شده است. يافته‌ها: بر اساس نتـايج آزمون T، مؤلفه‌هاي آمايش سرزمين نظير امنيتي و پدافندي(با ميانگين 3.77)، زيربنايي و نيروي انساني(با ميانگين 3.37)، سياسي و مبارزه با قاچاق كالا(با ميانگين 3.25)، اقتصادي و اجتماعيفرهنگي(با ميانگين 3.13) و زيست محيطي و فضايي‌(با ميانگين 3.02 ) به ترتيب بيش ترين تأثير در توسعه گردشگري در استان سيستان و بلوچستان دارند. بر اساس ضريب همبستگي پيرسون، با اطمينان 99 % و سطح خطاي كوچك‌تر از 0.01 بين آمايش سرزمين و مؤلفه‌هاي گردشگري مشتمل بر محيطي(0.59)، اقتصادي(0.66)، خدماتي(0.67)‌، اجتماعي‌–‌فرهنگي(0.69)، سياسي(0.65)، اطلاع‌رساني و تبليغات(0.63)، رقابت‌پذيري(0.68) و امنيت گردشگران(0.71‌) رابطه مستقيم (مثبت) وجود دارد. نتيجه‌گيري: ارتباط بين آمايش سرزمين و مؤلفه‌هاي گردشگري به صورت مستقيم و مثبت است. آمايش سرزمين با مؤلفه‌ امنيت گردشگران بيشترين ارتباط و با مؤلفه‌ محيطي كمترين ارتباط را دارد.