واكاوي فرآيند رويارويي پهلوي دوم با نهاد روحانيت (1357 ـ 1320)

اهميت تقابل رژيم پهلوي با جريان‌هاي ديني و مذهبي مخالف به ويژه حوزه‌هاي علميه و روحانيت در دوران محمدرضا شاه مسئله اصلي تحقيق محسوب مي شود. با تتبع رفتار و منش حكومت پهلوي در برابر روحانيت، اين پژوهش به اين نكته دست يافت كه رژيم پهلوي با بهره‌مندي از تمامي راهبردها و ابزارهاي ايجابي و سلبي، سياست فشار همه جانبه عليه نهاد روحانيت را اعمال نمود؛ تلاش براي تطميع روحانيت، حمايت از انجمن حجتيه، بهره برداري از اختلافات پيرامون كتاب «شهيد جاويد» (رويارويي ايجابي)؛ و اقداماتي مانند عمليات تهمت و افترا، شايعه‌سازي، اهانت و توهين، تهديد و ارعاب (تقابل سلبي نرم) و همچنين هجوم به مراكز حوزوي، تبعيد، زنداني و شكنجه كردن روحانيون انقلابي (تقابل سلبي سخت)، يافته‌هاي اين پژوهش در رويكرد حكومت پهلوي مقابل نهاد روحانيت هستند كه با روش توصيفي ـ تحليلي، و بهره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گيري از منابع معتبر تاريخ معاصر حاصل آمدند.

no abstract