تحليلي بر شاخص رفاه اجتماعي در ايران (مطالعه موردي: كلان‌شهر شيراز)

رفاه همواره به‌عنوان يكي از دغدغه‌هاي اصلي دولتمردان و سياست‌گذاران در جوامع و كشورهاي مختلف جهان بوده است و كشور ما ايران از اين وضع مستثني نيست. در اين پژوهش به تحليل شاخص رفاه آمارتيا سن پرداخته‌شده است. روش پژوهش از نوع كمي- تحليلي بوده است و با استفاده از شاخص‌هاي گروه‌هاي هشت‌گانه هزينه به بررسي عوامل مؤثر بر رفاه و كيفيت زندگي در كلان‌شهر شيراز پرداخته‌شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه با در نظر گرفتن در سال 1385 سهم مواد خوراكي؛ پوشاك و كفش؛ مسكن و متعلقات آن؛ لوازم و خدمات مورد استفادة خانوار؛ بهداشت و درمان؛ حمل‌ونقل و ارتباطات؛ تفريحات و خدمات فرهنگي خانوار؛ كالاها و خدمات متفرقه از رفاه خانوار به ترتيب،0.3162، 0.0438، 0.4008، 0.0344، 0.0650، 0.0669، 0.0242 و 0.0595 به‌دست‌آمده است. اين مقادير براي سال 1395 به ترتيب 0.2782، 0.0553، 0.3634،0.0410، 0.0590، 0.0900، 0.0349 و 0.0705 به‌دست ‌آمده است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه هزينه‌هاي مسكن و متعلقات آن بيش از ساير گروه‌هاي هزينه، رفاه خانوارهاي شيراز را تحت تأثير قرار داده است و پس از گروه مسكن، مواد خوراكي بيش از ساير گروه‌هاي هزينه، رفاه را تحت تأثير خود قرار داده است

no abstract