تأملي در هستي‌شناسي هنر مردم به مثابه هنر پيشرو

زيبايي‌شناسي ‌تجربه روزمره‌ برساخته پاراديمي ‌است ‌كه ‌دوگانه هنرِفاخر/نازل ‌را با توجه ‌به ‌هنر اكثريت/اقليت تعريف ‌نموده و قائم ‌برتمايل طبقه متوسط ‌شهري هنر ‌اكثريت ‌را به‌عنوان هنرِ مردم در تقابل با هنرِ پيشرو قرارداده ‌است. اساس اين پژوهش برتأملاتي پيرامون امكان يافتن اصلي واحد بين هنر مردم و هنر پيشرو از يك‌سو و وضع انفكاك ميان دوگانه هنرمردم/هنرعامه از ديگر سو، قراردارد. سويه‌هاي تأملي پژوهش حاضر از اين قرارند: چگونه هنر مردمي از هنر عامّه منفك مي‌شود، نسبت ميان هنر مردمي و هنر آوانگارد چيست، هنرمند در بازتوليد اين‌هماني هنر مردم به منزله هنر عامّه چه نقشي دارد. لذا تأمل درباره سه محورِ بازشناسي تفاوتِ كيفي ميان هنر عامّه و هنر توده، بازتعريف پيوستگي دروني هنر آوانگارد و هنر مردمي، و بررسي نقش هنرمند به منزله بر سازنده كالاي هنري، صورت مي‌پذيرد. روش كار اين پژوهش انتقادي و از نوع توصيفيتحليلي است و گردآوري اطلاعات، براساس منابع كتابخانه‌اي و اسناد مكتوب، همراه مطالعه آراء متفكران صورت گرفته و نتيجه پژوهش جدايي هنر مردمي از هنر عامه و اين‌هماني هنر مردمي و هنر آوانگارد است.