نقش واسطه‌اي تصور از خدا در رابطه‌ سبك‌هاي دلبستگي با رضايت از زندگي

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‌اي تصور از خدا در رابطۀ سبك‌هاي دلبستگي و رضايت از زندگي بود. روش پژوهش از نوع توصيفي  هم‌بستگي و جامعۀ آماري، تمام دانش پژوهان مقطع كارشناسي مؤسسۀ آموزشي و پژوهشي امام خميني(ره) بود كه بر اساس جدول مورگان از بين آنان 267 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات، از سه پرسش‌نامۀ سبك دلبستگي هازان و شيور (AAI)، تصور از خدا گرينوي (RSI)، و رضايت از زندگي داينر (SWLS)، استفاده شد. اطلاعات به دست آمده از طريق مدل‌يابي معادلات ساختاري (SEM)، با استفاده از روش تحليل مسير با بهره گيري از مراحل پيشنهادي بارون و كني (1986)، با نرم‌افزار ايموس نسخۀ 24 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌هاي به‌دست آمده در فرضيۀ اول نشان داد تصور مثبت از خداوند رابطۀ سبك دلبستگي ايمن و رضايت از زندگي را ميانجي‌گري مي‌كند؛ در فرضيۀ دوم، تصور منفي از خدا رابطۀ سبك دلبستگي ناايمن و رضايت از زندگي را ميانجي‌گري مي‌كند؛ و در فرضيۀ سوم هنگامي كه تصور مثبت و منفي از خدا به طور هم‌زمان در تحليل مسير وارد شدند. نتايج حاكي از تحليل مسير، بيانگر معناداري نقش واسطه‌اي تصور از خدا در رابطه با سبك‌هاي دلبستگي و رضايت از زندگي بود؛ به اين صورت كه سبك دلبستگي ايمن از مسير تصور مثبت از خدا پيش بيني مثبتي براي رضايت از زندگي داشت و سبك دلبستگي ناايمن از مسير تصور منفي از خدا، پيش بيني منفي براي رضايت از زندگي دارد. در هر سه مرحله، وزن‌هاي رگرسيوني معنادار بودند.