تاثير روش‌هاي مختلف خاك‌ورزي و فاصله جويچه‌ها بر ويژگي‌هاي هيدروليكي خاك در آبياري جويچه‌اي

به منظور بررسي اثر روش هاي مختلف خاك‌ورزي بر ويژگي‌هاي هيدروليكي آبياري سطحي جويچه‌اي آزمايشي در شمال استان خوزستان در خاكي با بافت سيلتي رسي لوم و شرايط اقليمي گرم و نيمه خشك اجرا شد. چهار تيمار شامل دو تيمار خاك‌ورزي مرسوم CT1 و  CT2(شخم با گاوآهن برگرداندار+ 2ديسك عمود برهم) و دو تيمار كم خاك‌ورزي MT1 و MT2 (اعمال دو ديسك عمود بر هم) با فواصل پشته‌هاي 0.6 و 0.75 متر در جويچه‌هاي به طول 50 متر و در سه تكرار به صورت اسپليت پلات در قالب طرح پايه بلوك‌هاي كامل تصادفي انجام شد. خصوصيات هيدروليكي آبياري سطحي (ضرايب معادله نفوذ، ضريب زبري، هيدروگراف دبي ورودي و خروجي) و بازده‌هاي آبياري اندازه‌گيري، شبيه‌سازي (مدل WinSRFR4.3.1) و با استفاده از آزمون چند دامنه‌اي دانكن مورد مقايسه قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه شيوه خاك‌ورزي و عرض‌جويچه تاثير معني‌داري بر ضرايب معادله نفوذ كوستياكوف لوييس داشت. اثرات متقابل خاك‌ورزي و عرض‌جويچه روي ضرايب معادله نفوذ در سطح احتمال يك درصد و روي توان معادله نفوذ درسطح احتمال پنج درصد تأثير معني داري داشت. نتايج شبيه‌سازي نشان داد كه مدل WinSRFR  توانايي قابل قبولي در شبيه‌سازي هيدروگراف دبي ورودي – خروجي و بازده‌هاي آبياري را دارد. كمترين ميزان خطا 0.54=RMSE بين داده‌هاي مزرعه و شبيه‌سازي شده با در روش كم خاك‌ورزي مشاهده گرديد. لذا پيشنهاد مي‌شود كه ضرايب معادله نفوذ و بازده‌هاي آبياري در شرايط مختلف خاك‌ورزي و عرض ‌جويچه اصلاح گردند و مطابق با آن ها طراحي لازم صورت گيرد.