مقايسه تطبيقي عوامل موثر بر سالخوردگي در مناطق شهري و روستايي استان هاي ايران

در حال حاضر، سالخوردگي جمعيت و عوامل تأثيرگذار بر آن از مباحث مورد توجه سياست گذاران و برنامه ريزان كشور است. در اين زمينه تفكيك شاخص هاي مورد نظر در مناطق شهري و روستايي در تنظيم و حتي پيش برد برنامه هاي لازم كمك شاياني خواهد كرد. لذا، هدف از اين مطالعه مقايسه تطبيقي عوامل موثر بر سالخوردگي در مناطق شهري و روستايي استان هاي ايران در دو دوره آماري 1390 و 1395 است. روش پژوهش اين مطالعه توصيفي ـ تحليلي، از نوع تحقيقات كاربردي بوده و شيوه هاي جمع آوري اطلاعات اسنادي است. جمعيت كشور (به تفكيك مناطق شهري و روستايي) به عنوان جامعه آماري مورد مطالعه قرار گرفته است. براي جمع آوري داده ها از سالنامه آماري كشور و سرشمارهاي عمومي نفوس و مسكن طي سال هاي 1390 و 1395 استفاده گرديده است. در پژوهش حاضر براي تجزيه و تحليل اطلاعات از مدل تحليل معادلات ساختاري و نرم افزارهاي مرتبط نظير SPSS و Excel استفاده شده است. براساس نتايج بدست آمده مشخص شد، شاخص سالمندي در دو دوره مورد بررسي داراي روندي صعودي بوده و اين روند صعودي در مناطق شهري بسيار قابل توجه است. همچنين، نتايج مقايسه شاخص ميزان خام مواليد نشان از تفاوت معني دار و مثبت بين مناطق شهري و روستايي (با نفع مناطق شهري) و در شاخص هاي نرخ باروري كل و نرخ تجديدنسل نشان از تفاوت معني دار و منفي بين مناطق شهري و روستايي (با نفع مناطق روستايي) در هر دو دوره آماري مورد بررسي را دارد.