تأثير روش تجسم سازي تخيلي در فعال سازي طرحواره رهاشدگي و كاهش وابستگي بين فردي در افراد داراي سبك‌هاي مقابله اجتناب و جبران افراطي

زمينه: مطالعات پيشين به تاثير روش تجسم سازي تخيلي و بررسي طرحواره رهاشدگي و كاهش وابستگي بين فردي پرداخته اند.اما تاثير روش تجسم سازي تخيلي در فعال سازي طرحواره رهاشدگي و كاهش وابستگي بين فردي در افراد داراي سبك‌هاي مقابله اجتناب و جبران افراطي مغفول مانده است. هدف: تعيين تأثير روش تجسم سازي تخيلي در فعال سازي طرحواره رهاشدگي و كاهش وابستگي بين فردي در افراد داراي سبك هاي مقابله اجتناب و جبران افراطي بود. روش: پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي و طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري شامل تمامي زنان داراي سبك هاي مقابله اجتناب و جبران افراطي شهرستان تهران بود كه 24 نفر بصورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دوگروه آزمايشي و گواه (12 نفر) گمارش شدند. ابزار پژوهش عبارتند از: طرحواره رهاشدگي (يانگ، 2003)، وابستگي بين فردي (هرشفيلد و همكاران، 1977) و مداخله تجسم سازي تخيلي (لاجوردي، ميرزاحسيني و منيرپور، 1397). تحليل داده ها با استفاده از روش كواريانس انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه تفاوت معناداري در پس آزمون طرحواره رهاشدگي و وابستگي فردي بين دو گروه آزمايش و گواه وجود دارد و روش تجسم سازي تخيلي در فعال سازي طرحواره رهاشدگي و كاهش وابستگي بين فردي افراد داراي سبك هاي مقابله اي اجتناب و جبراني افراطي مؤثر است (p 0/001). نتيجه گيري: روش تجسم سازي تخيلي باعث فعال سازي طرحواره رهاشدگي و كاهش وابستگي بين فردي افراد داراي سبك هاي مقابله اجتناب و جبران افراطي شد.