مقايسه تطبيقي دوره كارشناسي ارشد پيوسته با كارشناسي ارشد ناپيوسته معماري در ايران از ديدگاه اساتيد،كارفرمايان و دانش آموختگان

كارايي آموزش و نوع تربيت معماران در تعالي معماري و ارتقا فرهنگ جامعه نقش به‌سزايي دارد. مقايسه محتواي آموزش با يكديگر، از روش‌هاي مورد استفاده متخصصين براي شناسايي نقاط ضعف و قوت سيستم آموزشي است. از حدود80سال پيش، آموزش آكادميك معماري در دو مقطع كارداني و كارشناسي‌ارشد پيوسته جهت تربيت نقشه‌كش و معمار تعريف و با يك امتحان ورودي تشريحي آغاز گرديد. از سال1372، بخش تشريحي امتحان حذف و در سال1377دوره كارشناسي پايه‌ريزي شد. مسئله پژوهشي حاضر، بررسي و مقايسه آموزش معماري به شيوه كارشناسي‌ارشد پيوسته با شيوه كارشناسي و كارشناسي‌ارشد‌ ناپيوسته، از ديدگاه اساتيد، كارفرمايان و فارغ‌التحصيلان مي‌باشد. اين تحقيق يك پژوهش‌كاربردي، به شيوه توصيفي‌تطبيقي است كه با استفاده از روش جرج‌بردي در چهار مرحله؛ توصيف، تفسير، همجواري و مقايسه انجام شد .در مرحله اول، محتواي آموزش معماري و اهداف برنامه توصيف شدند. سپس در مورد اين محتوا(دانش، بينش ‌و توانش)، تفسيرها و نظرات اساتيد، كارفرمايان و دانش‌آموختگان دو دوره‌ و دانشجويان با مصاحبه و پرسشنامه، اخذ گرديد و پس از همجوارسازي، مقايسه انجام گرفت. كه نتيجه بررسي حاكي از مناسب‌تر بودن دوره كارشناسي‌ارشد پيوسته از ديدگاه ايشان مي‌باشد. پيشنهاد مي‌گردد ضمن احيا دوره كارشناسيارشد پيوسته، دوره كارشناسي به صورت محدود و صرفا به‌عنوان تربيت كمك طراح تداوم يابد.