درآمدي بر ماهيّت انديشه در زبان صوفيانه و ادب عرفاني

اين مقاله فاقد عنوان لاتين مي باشد.

جايگاه تصوّف در جوامع اسلامي، همچنان محلّ ترديد و بدگماني است و زبان اين مكتب، همواره عامل بنيادين اين مناقشه­ ها بوده. از سوي ديگر، اين باور نيز وجود دارد كه آنچه از زبان صوفيانه برآمده، با انديشۀ راستين سنخيّت ندارد. اين پژوهش به روش توصيفي_تحليلي با بهره ­گيري از مطالعات كتابخانه ­اي و اسنادي با تمركز بر ماهيّت «بيان» انديشه و تحليل آن در نظريّۀ «انديشه­ كلامي ويگوتسكي»، «درون­ نگري پياژه» و «بازي زباني ويتگنشتاين»، و سنجش آن در زبان صوفيانه، پاسخي است به مناقشه­ هاي موجود در خصوص ماهيّت انديشۀ صوفيانه. دستاورد آن نيز اثبات مي­ كند تصوّف، گفتماني انديشه محور است كه البتّه گزاره­ هاي معرفتي و هستي­ شناختي آن، اثبات ناپذير و غير ارجاعي ­اند، دليل آن نيز علاوه بر پيوند ناگسستني اين گزاره­ ها با عنصر عاطفه، اين است كه انديشۀ صوفيانه تنها راه رهانيدن دين از هرگونه خوانش تك­ ساحتي و تعريف راستين جايگاه انسان در نظام هستي و رابطۀ او با خالقيّت پروردگار است.

No Abstract