مقايسه تحليلي استعاره هاي مفهومي در قرآن كريم و اشعار عصر نزول

استعاره يكي از عمومي‌ترين و پركاربردترين فرآيندهاي شناختي است كه مي‌تواند بازنمود ويژگي‌هاي فرهنگ و ايدئولوژي يك جامعه يا يك مكتب باشد. بر مبناي نظريه استعاره مفهومي ، در استعاره‌ها و عبارات زباني‌شان، شناخت و فرهنگ با يكديگر درمي‌آميزند و به يك تركيب مفهومي واحد بدل مي‌شوند و آن‌چه را كه استعاره مفهومي مي‌ناميم به همان اندازه كه شناختي است، ماهيت‌هاي فرهنگي نيز دارد. براين اساس شكل‌گيري استعاره‌هاي مفهومي قرآن كريم را با فرهنگ عصر نزول مرتبط دانسته و در پژوهش حاضر با روش تحليلي تطبيقي، با مقايسه عبارات استعاري در دو بخش اشعار جاهلي و آيات قرآن كريم، تبيين جديدي از گفتمان ارتباط قرآن و فرهنگ عصر نزول به‌دست آمده است. قرآن كريم جهت ساخت استعاره‌هاي مفهومي خود از فرهنگ عصر نزول بهره گرفته و با تحول در حوزه‌هاي مقصد استعاره‌ها، محوريت دنيا و زندگي مربوط به آن را در استعاره‌هاي اشعار جاهلي به محوريت توحيد در عبارات استعاري خود تغيير داده و با ترسيم جهان‌بيني وحي درون استعاره‌ها، فرهنگ نويني را پايه‌گذاري كرده است. از ديگر نتايج اين پژوهش اين است كه نظريه متأثر بودن وحي از فرهنگ عصر نزول را نفي مي‌كند.