دفاع از روابط بين‌الملل انساني‌تر با سازه‌انگاري روانشناسانه

با ظهور طليعه‌‌‌‌هاي رويكردي جديد در رشته روابط بين‌الملل نسبت به روانشناسي طي چند سال اخير و نضج گرفتن «سازه‌انگاري روانشناسانه»،‌ اين مقاله درصدد كاوش‌ اين پيوند است. به باور نويسندگان، سازه‌انگاري براي نخستين بار بستر مناسبي براي پيوند روابط بين‌الملل و روانشناسي فراهم آورده است و‌ اين پيوند مولد، چشم‌اندازهاي جديدي را به روي‌ اين رشته خواهد گشود. مقاله پس از بررسي سازه‌انگاري روانشناسانه، بر انتقاداتي كه نسبت به اين رويكرد نوين انجام گرفته متمركز شده و به آن‌ها پاسخ مي‌دهد. نويسندگان از‌ اين بررسي‌ها نتيجه مي‌گيرند كه سرفصل مطالعاتي سازه‌انگاري روانشناسانه، پاسخ به نياز حتمي و قطعي‌ اين رشته براي چالش با پيچيدگي‌‌‌‌هاي سياست و روابط بين‌الملل در عصر حاضر و در حقيقت راهي براي نزديك كردن‌ اين رشته به موضوع تحليل خود، يعني رفتار اجتماعي و سياسي انسان در قالب نظم‌‌‌‌هاي دولتي و شبه‌دولتي است. به اين ترتيب سازه‌انگاري روانشناسانه نه‌تنها امكان تحقق وعده اصلي سازه‌انگاران، يعني ارائه تصويري مبتني بر تكوين متقابل ساختار و كارگزار در توالي سطوح تحليل مختلف را ممكن مي‌كند، بلكه گام مهمي است در كنار گذاشتن ادعا‌‌‌هاي خردگرايانه مبتني بر تحميل الگو‌‌‌هاي كلان و درنهايت انساني‌تر كردن‌ اين رشته از علوم انساني.