دهكده‏زيستي پايدار در حوضه آبخيز سيدعلي

عليرغم مالكيت انحصاري و همچنين پتانسيل بالاي طبيعت حوضه آبخيز سيدعلي بخش رضويه شهرستان مشهد، ولي بعلت محروميت ساكنان آن و فقر شديد امكانات، پايداري زيستي اهالي حوضه، بسيار مورد تهديد است. هدف اين پژوهش بررسي جنبه‏هاي مختلف دهكده‏زيستي پايدار و نيز واكاوي برخورداري از مواهب طبيعي جهت رسيدن به استقلال نسبي در بعد معيشت است. جامعه آماري اين پژوهش زنان و مردان بالاي ١٨ سال در دهكده سيدعلي واقع در بخش رضويه شهرستان مشهد بوده و روش تحقيق به صورت آماربرداري ١٠٠ درصد خانوارها اجرا شد. جمع‌آوري داده‌ها و اطلاعات مورد نياز از طريق سه روش بازديد ميداني، مصاحبه عميق با ساكنان و همچنين تكميل فرم‌ها و پرسشنامه‏هاي محقق ساخته انجام گرفت. براي تحليل داده‏ها، از نرم‌افزار SPSS و از آماره‏هاي ميانه، مد، ميانگين، انحراف‌معيار، بيشينه، كمينه، واريانس و همچنين آزمون‏هاي متفاوتي چون لوين، تي‌تست، پيرسون و F استفاده گرديد. نتايج حاكي از آن است كه ساكنان اين حوضه، يك اجتماع خانوادگي بوده و تقريبا فاقد كليه امكانات زيربنايي هستند. براساس نتايج، در ميان عوامل مؤثر بر پايداري دهكده‏زيستي، متغيرهاي جاذبه طبيعي، تقديرگرايي، انسجام اجتماعي و مشاركت اجتماعي از ميانگين بالايي برخوردار بودند. وضع بد بهداشتي، پايين بودن ميزان درآمد، وضع نامناسب تغذيه، پايين بودن ميزان سواد و همچنين جواني جمعيت، از علل كم‏توسعه‏يافتگي هستند. بررسي‏ها نشان داد كه حوضه توانايي بالايي براي سرمايه‏پذيري و سرمايه‏گذاري دارد. بعلاوه، پتانسيل معيشت‏هاي جايگزين كه بتواند به ارتزاق و حيات اجتماعيزيستي منطقه كمك كند، بالاست. در اين راستا، ضروري است تا تعامل ساكنان حوضه با نهادهاي بويژه كارآفريني و توسعه روستايي بيشتر شود.