مقايسۀ اثر چهار برنامۀ تمريني به مدت هشت هفته بر بيان برخي آنزيم‌هاي آنتي‌اكسيداني بافت قلب موش‌هاي صحرايي

با توجه به اهميت پيشگيري از عوامل بروز بيماري‌هاي قلبي و نيز اطلاعات متناقض در خصوص تأثير تمرين‌هاي ورزشي بر بيان ژن‌هاي گلوتاتيون پراكسيداز (GPX) و كاتالاز (CAT)، هدف مطالعة حاضر مقايسة اثر 4 هفته برنامة تمريني به مدت 8 هفته بر بيان GPX و CAT در بافت قلب موش‌هاي صحرايي بود. بدين‌منظور 40 سر موش صحرايي نر ويستار 8 هفته‌اي به‌طور تصادفي به 5 گروه شامل گروه‌هاي كنترل، تمرين هوازي با شدت متوسط، تمرين هوازي شديد (HIT)، تمرين هوازي تناوبي شديد (HIIT) و تمرين شنا با شدت متوسط (MIST) تقسيم شدند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از تحليل واريانس يكطرفه و توكي استفاده شد. نتايج نشان داد، افزايش معناداري در بيان ژن‌هاي GPX وCAT متعاقب هر چهار پروتكل ورزشي در مقايسه با گروه كنترل (0.001=P) و همچنين افزايش معناداري در بيان GPX ميان گروه‌هاي HIIT و HIT نسبت به گروه‌هاي MIT و MIST (0.001=P) مشاهده شد. همچنين افزايش معناداري در بيان CAT، ميان گروه MIST نسبت به گروه‌هاي MIT و HIIT (به‌ترتيب 0.001=P و 0.030=P) و بين گروه HIT نسبت به گروه‌هاي MIT و HIIT مشاهده شد (به‌ترتيب 0.001=P و 0.041=P). ضمن اينكه بين گروه‌هاي MIT و HIIT نيز اختلاف معناداري وجود داشت (0.001=P). هر چهار شيوة تمريني با بهبود سيستم آنتي‌اكسيداني، تغييرات مطلوبي در بافت قلب رت‌هاي ويستار ايجاد كرد. به‌نظر مي‌رسد تمرينات HIT، HIIT و MIST با ايجاد سازگاري مفيد در سيستم آنتي‌اكسيداني، بدن را در مقابل فشار اكسايشي مقاوم‌تر ساخته و تأثير مطلوب‌تري بر بافت قلبي داشته باشد.