مابعدالطبيعه و تعريف ارسطويي «انسان حيوان ناطق است» در انديشۀ هايدگر

Metaphysic and the Aristotelian Definition of Human Being as ζώον λόγον έχον in Heidegger’s Thought

تعريض هايدگر به تعريف ارسطويي «انسان حيوان ناطق است» (ζώον λόγον έχον/زُوون لِگون اِشون) فصلي مفصل و همواره گشوده در انديشۀ اوست. به‌خصوص ترجمه، و به‌زعمِ او تفسير لاتيني آن animal rationale (حيوان عاقل) بارها در آثار هايدگر پس از 1935 در خدمت نقادي‌هاي همه‌جانبه‌اش بر مابعدالطبيعۀ غربي مشاهده مي‌شود. حيوان عاقلْ فهمي از انسان را بازمي‌گويد كه در بُن مابعدالطبيعه و بر پي‌اش در بنيان تاريخ فكر و فرهنگ مغرب‌زمين هست. نوشتۀ حاضر بر آن است كه موضوعيت و اهميت اين تعريف را در انديشۀ هايدگر نشان بدهد. مباحث مربوط به تعريف ارسطويي به‌طورِ كلي در دو جهت اصلي بسط داده مي‌شود: نخست، پرسش از انسان، ولي به‌اعتبارِ آنكه درحقيقت مضمون و محتواي پرسش از وجود است؛ دوم، مسئلۀ زبان؛ اما تأكيد پژوهش حاضر بر مسائل مربوط به زبان است. نخست «مقدمه»، موضوعيت پرسش از انسان و نيز تعلقش به پرسش از وجود را نشان مي‌دهد. پس از آن، بخش اول براساسِ درس‌گفتار مفاهيم اصلي مابعدالطبيعه حدود تقريبي نظام مسائل زباني برآمده از اين تعريف را معلوم مي‌كند. هايدگر مبنايش را براي طرح آنها بر λόγος (لوگوس) به‌معناي نطق يا سخن مي‌گذارد كه آن را هم از همين تعريف ارسطو برگرفته است. سرانجام، بخش دوم همان مسائل را در وجود و زماننشان مي‌دهد.

فاقد چكيده لاتين