آسيب‌شناسي نظام پاسخگويي درايران از منظر رئاليسم‌ انتقادي با استناد به الگوي مطلوب در متون ديني

وجود يك نظام پاسخگويي پويا و كارآمد، ضرورتي انكارناپذير در تحقق توسعه پايدار است. نظامي به رشد و توسعه دست مي‌يابد كه يك رابطه نظام‌مند پاسخ‌خواهي و پاسخگويي را بين شهروندان و دولت، ايجاد و نهادينه سازد. هدف از پاسخگويي؛ سالم‌سازي عملكرد انسان و وادارساختن وي به رفتار مبتني بر محاسبه و تعقل است. پاسخگويي، تضميني براي حصول اطمينان مردم از استفاده بهينه دولت از منابع عمومي و در واقع به مفهوم تعهد به جوابگويي در مقابل مسئوليت پذيرفته‌شده مي‌باشد. اين پندار كه دولت تصميم گرفته و شهروندان، صرفاً اطاعت كنند، ارمغاني جز افول دولت ندارد. اين مقاله درصدد است از منظر نظريه رئاليسم‌انتقادي، نظام پاسخگويي در ج.ا. ايران را با توجه به الگوي مطلوب در متون ديني مورد آسيب‌شناسي قرار داده و توصيه‌هاي لازم را در جهت تحقق نظام پاسخگويي كارآمد و مطلوب ارائه نمايد.