اثر شدت هاي مختلف فعاليت حاد و مزمن هوازي بر مسير پيام رسان اينفالامازومNLRP3 ، TLR4 و سطوح سايتوكاين هاي التهابي در مردان جوان

زمينه و هدف: نتايج مطالعات نشان مي دهد كه شدت و حجم فعاليت ورزشي هوازي بر سيستم ايمني پاسخ هاي متفاوتي دارد. هدف تحقيق حاضر، بررسي اثر حاد و مزمن تمرينات هوازي با شدت متوسط و بالا بر مسير پيام رسان اينفالامازوم NLRP3، گيرنده شبه گذرگاهي 4 (TLR4) و سطوح سايتوكاين هاي التهابي در مردان جوان بود. روش تحقيق: تعداد 60 نفر به طور تصادفي (بر اساس پيشينه تحقيق) به دو گروه تمرين ( هر گروه 20 نفر) و در گروه كنترل (20 نفر) تقسيم شدند. پروتكل هاي تمريني براي گروه تمرين متوسط از شدت 50 درصد ضربان قلب بيشينه شروع و با افزايش تدريجي با شدت 70 درصد ضربان قلب بيشينه به اتمام رسيد. براي گروه بـا شـدت بـالا نيز تمرين با شدت 70 درصد شروع و با شدت 90 درصد ضربان قلب بيشينه به اتمام رسيد. با استفاده از روش Real timePcr  بيان ژن هاي NLRP3 وTLR4  و با روش الايزا سطوح سرميIL1β  و  IL18 اندازه گيري شد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل واريانس (ANOVA) با اندازه گيري مكرر و آزمون تعقيبي LSD استفاده شد و سطح معني داري آزمون ها 0/05 p در نظر گرفته شد. يافتـه ها: نتايـج نشان داد كه تمرين حاد تك جلسه اي هـوازي با شدت متوسط تاثيـر معني داري بر بيان ژن هاي TLR4 (p=0/80) و NLRP3 (p=0/20) و سطوح سرمي IL1β (p=0/15) و IL18 (p=0/25) ندارد؛ در حالي كه تمرين حاد با شدت بالا با افزايـش معنـي دار سطوح  IL1β و IL18 و بيان ژن هاي NLRP3 وTLR4  همـراه است (0/01 p). همچنين تمرينات مزمن هوازي با شدت متوسط باعث كاهش معني دار بيان ژن هاي NLRP3 وTLR4  و سطوح IL1β  و  IL18 شد (0/001 p) و بـر عكس، تمرين مزمن با شدت بالا، افزايش معني دار  در بيان ژن هاي TLR4 و  NLRP3 و سطوح IL1β و  IL18  را بـه همـراه داشـت (0/0001 p). نتيجه گيري: احتمالاً فعاليت مزمن هوازي با شدت متوسط مي تواند در تنظيم كاهشي مسير اينفالامازوم و التهاب موثر باشد، در صورتي كه فعاليت حاد هوازي با شدت هاي مختلف، تاثيري بر كاهش مسيرهاي التهابي ندارد.