واكاوي تأثير اذن بزه ‌ديده در مسئوليّت كيفري و مدني بزهكار با نگاهي به سير قانونگذاري در ايران

اذن و رضايت بزه ديده در ارتكاب بزه، علّت توجيه كننده فعل مجرمانه نبوده، و در سلب مسئوليّت كيفري و مدني بزهكار تأثيري ندارد، زيرا اين امر با قاعده كلّي حاكم بر قوانين موضوعه و آمره بودن قواعد حقوقي، در تعارض بوده، و همچنين علي الاصول وضع قوانين و تشريع مجازات، جهت رعايت مصالح و منافع فردي و اجتماعي، حفظ نظم عمومي، تأمين امنيّت و بقاي جامعه مي باشد. اما در مواردي خاصّ، به رغم آن كه اصل بر عدم سببيّت رضايت بزه ديده در جواز جرم و عدم ضمان مرتكب است، گاه با توجه به طبيعت و ماهيّت جرم ارتكابي، مقنّن عدم رضايت بزه ديده را از عناصر اساسي تكوين جرائم تلقّي نموده است، بنابراين با اذن بزه ديده، ماهيّت مجرمانه بزه تغيير كرده و در نتيجه، مانع از ثبوت مسئوليّت كيفري و مدني آن مي شود. در اين نوشتار سعي مي گردد تا اهميّت و تأثير رضايت بزه ديده، در مسئوليّت كيفري و مدني در جرائم عليه اشخاص، حوادث ناشي از عمليات ورزشي، جرائم ناشي از عمليات پزشكي و ... از منظر سير قانونگذاري و آراي فقهاي اسلامي مورد تحليل و مداقّه قرار گيرد.