رابطه كاربرد شناختي فواصل آيات با محتواي آن(مطالعه موردي فلاح)

يكي از شاخه‌هاي مهم در دانش زبان‌شناسي، كاربردشناسي است؛ كه برشناسايي منظورگوينده يا نويسنده متمركز شده و ابزار مهم آن عناصر بافت درون زباني و برون زباني است. از طرفي يكي از موضوعات چالشي در دانش علوم قرآن و تفسير، موضوع اختتام آيات و ارتباط معنايي آن‌ها با محتواي آيه يا سوره است، به گونه‌اي كه گاهي جملات واحد در پايانه آيات با يك صورت در كاربردهاي مختلف داراي نقش‌هاي گوناگون مي‌گردد و هر يك مقصود متفاوتي را منتقل مي‌كند. اين پژوهش در پي آن است كه با استفاده از برخي اصول و مؤلفه‌هاي دانش كاربردشناسي، به تحليل آيات قرآن با اختتام اوصاف انسان‌هاي رستگار پرداخته و ابعاد موضوعي اين آيات و تفاوت‌هاي مفهومي آن‌ها در سطح مراد جدي و مقصود نهايي را بر اساس نظريات آستين و سرل در خصوص نظريه كارگفت آشكار سازد. روش پژوهش بكار گرفته شده تحليلي توصيفي با استفاده از برخي مؤلفه‌هاي بافت درون زبان و برون زبان، يعني روابط هم‌نشين و جانشين، فضاي نزول، لحن‌كلام و مقام سخن است؛ هر كجا از اين پايانه استفاده مي‌شود موضوع تقوا، دعوت به سوي خيرات، تبعيت از حكم پيامبر و... مد نظر است.