بازانديشي در وجوه مؤثر بر توسعه گردشگري كشاورزي و زمينه يابي كارآفريني در مناطق روستايي(مورد مطالعه: روستاهاي استان تهران)

گردشگري كشاورزي محركي براي اقتصاد آسيب پذير روستايي و تحقق نيازهاي شهرونداني است كه براي بازديد يا مشاركت در فعاليت هاي مزرعه، خريد مستقيم محصولات كشاورزي و مأنوس شدن با طبيعت و بوم گردي، هزينه هايي مي پردازند كه موجب رونق اقتصادي، اشتغال زايي و آباداني روستاها خواهد شد. هدف پژوهش حاضر كه ماهيت آن كاربردي و روش آن توصيفي تحليلي است، تبيين و شناسايي عوامل موثر بر توسعه گردشگري كشاورزي مناطق روستايي باشد. جامعه آماري پژوهش شامل سه گروه مسئولين و كارشناسان، مردم محلي و گردشگران بوده كه براي هر گروه با توجه به فرمول كوكران به ترتيب 34، 261 و 20 نفر نمونه انتخاب گرديد. تمركز اصلي داده ها بر روش ميداني بوده كه از طريق پرسشنامه و مصاحبه چهره به چهره جمع آوري شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش هاي آمار توصيفي از جمله ميانگين و فراواني و روش هاي آمار استنباطي از جمله آزمون t تك نمونه اي، كاي اسكوئر(خي دو) و كروسكال واليس بهره گرفته شد. يافته ها نشان مي دهد كه عواملي نظير تأمين اقامتگاه براي گردشگران، طرح هاي تشويقي دولت، هماهنگي بين سازمان هاي دولتي، آگاهي بخشي به كشاورزان و بسترسازي براي سرمايه گذاري بخش خصوصي با سطح معناداري 0.000 و مقدار مثبت كاي اسكوئر، مهم ترين اولويت هاي موثر در توسعه گردشگري كشاورزي مناطق روستايي استان تهران مي باشند.