واكاوي تأثيرگذاري عناصر كالبدي مسكن روستايي غرب گيلان در راندمان عملكردي با استفاده از روش نحو فضا

معماري اقليم معتدل و مرطوب ايران داراي ويژگي‌هايي است كه در طي ساليان طولاني و با تأثير از عوامل محيطي به شكل منحصر به فرد خود تكامل يافته است. ويژگي‌هايي كه موجب استفاده از الگوهايي خاص در معماري، خصوصا معماري مسكوني آن شده است. خانه‌هاي روستايي شمال ايران با تأثير از عوامل محيطي مانند: جغرافيا، اقليم، اقتصاد، فرهنگ و شرايط اجتماعي به شكل منحصربه‌فرد زاده شده است. معماري اين منطقه پاسخ به نيازهاي رفتاري و اقليمي مردم آن سرزمين با تكيه‌ بر امكانات منطقه‌اي و طبيعي‌ساخت، به شمار مي‌آيد. مورد مطالعه اين پژوهش، خانه‌هاي روستايي غرب گيلان بوده كه در چهار تقسيم‌بندي جغرافيايي، جلگه ساحلي، جلگه، كوهپايه و كوهستان ‌بررسي و مطالعه شده است. روش پژوهش مورداستفاده، توصيفي-تحليلي و ارائه‌ نتايج با استفاده از تجزيه تحليل داده‌هاي آماري مستخرج از نرم‌افزار انجام‌شده است. به همين منظور، نمونه‌ها به‌صورت غير تصادفي با توجه بـه روش هدفمند و ملاحظات انتخاب شده و با استفاده از تكنيك نحو فضا و نرم‌افزار«اي گراف» مؤلفه‌هاي راندمان عملكردي در كالبد خانه‌هاي روستايي موردبررسي قرارگرفته است. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه الگوي مسكن روستايي گيلان، داراي ساختار يك‌لايه و از عمق كمي برخوردار است. بيش‌ترين ارتباط بين خانه و فضاي بيرون از طريق ايوان انجام‌شده و دسترسي به ساير فضاها نيز از طريق ايوان و سپس تلار انجام مي‌شود. ايوان كم‌عمق و هم‌پيوند‌ترين عنصر فضايي است كه وظيفه ارتباطي بين فضاي بيروني و ساير فضاها را داشته و تلار در مرتبه بعدي قرار مي‌گيرد. ايوان و تلار باعث افزايش درجه هم‌پيوندي و پيوند بهتر ميان فضاي حياط و ساير فضاهاي داخلي مي‌شود، كه در مجموع  ارتقاي عملكرد بين فضاها را در پي خواهد داشت.