موانع مديريتي تحقق تونل مشترك تأسيسات شهري در شهر تهران

افزايش روز افزون جمعيت و گسترش شهرها، مستلزم ارائه انواع بيش‌تري از تأسيسات و زيرساخت‌هاي شهري براي شهروندان است. افزايش و گسترش مذكور، ارتقاي ظرفيت و كنترل استهلاك زودرس تأسيسات زيربنايي را به يكي از بزرگ‌ترين چالش‌هاي مديريت شهري تبديل كرده است. احداث تونل مشترك تأسيسات شهري به‌عنوان يك سازه عظيم جهت يكپارچه كردن تأسيسات زيربنايي، راه حلي مدبرانه است، كه از سويي سيماي شهري آرام و به دور از اغتشاش بصري، زيست‌محيطي و تسهيل حركت و عبور و مرور را براي شهروندان به ارمغان مي‌آورد و از سويي ديگر تسهيل اجرا، نگهداري و نوسازي تأسيسات شهري، كاهش هزينه‌هاي حفاظت و نگهداري و تعميرات كليه خطوط تأسيساتي، افزايش فضاهاي شهري و جلوگيري از حفاري‌هاي متعدد و كاهش هزينه‌هاي تعمير معابر و زيرساخت‌ها را براي مديريت شهري ممكن مي‌سازد. هدف مقاله حاضر، شناخت موانع مديريتي تحقق تونل مشترك تأسيسات شهري در شهر تهران در مراحل سياستگذاري و تصميم‌گيري، برنامه‌ريزي و طراحي، تأمين مالي، اجرا و پياده‌سازي، بهره‌برداري و نگهداري مي‌باشد. نتايج پژوهش با استفاده از روش كيفي تحليل مضمون داده‌هاي به‌دست آمده از 22 مصاحبه نيمه‌ساختار يافته نشان مي‌دهد كه مهم‌ترين موانع شناسايي شده، در مراحل سياستگذاري و تصميم‌گيري و برنامه‌ريزي و طراحي مطرح است كه به نوعي بر ساير مراحل تأثير مي‌گذارد. در مرحله سياستگذاري و تصميم‌گيري، عدم ضمانت اجرايي قانون، خلا ضوابط قانوني و دستورالعمل‌هاي لازم و انتخاب ناكارآمد كنشگران دخيل بيان شده است. در مرحله برنامه‌ريزي و طراحي، فقدان بانك اطلاعاتي و نقشه‌هاي دقيق از وضعيت موجود شبكه‌هاي تأسيساتي، فقدان ملاحظات زمانبندي و مالي، پيچيدگي مطالعات امكان‌سنجي، فقدان مطالعات نيازسنجي، كلي بودن ضوابط و استانداردهاي فني و نامشخص بودن جزييات مطرح شده است.