تحليل مقايسه‌اي اشعار صائب تبريزي با مينياتورهاي كمال‌الدين بهزاد براساس نظريۀ قطب‌هاي استعاري و مجازي ياكوبسن

تمامي آفرينش‌هاي هنري و ادبي انسان در هر دوره‌اي در ارتباط و پيوند با يكديگر قرار مي‌گيرند به گونه‌اي كه با تحليل مقايسه‌اي ميان آفرينش‌هاي هنري و ادبي انسان در يك دوره مي‌توان به مؤلفه‌هاي سبكيِ مشابهي دست يافت. بررسي عملكرد دو فرآيند انتخاب و تركيب روي محور جانشيني و محور هم‌نشيني ابزاري است كه امكان بررسي مقايسه‌اي سبكِ تمامي متون هنري و ادبي را براي سبك‌پژوه فراهم مي‌كند. در اين مقاله نحوه‌ انتخاب و تركيب نشانه‌ها روي «محور جانشيني» و «محور هم‌نشيني» در شعر «صائب تبريزي» در كنار مينياتورهاي «كمال‌الدين بهزاد» مورد بررسي قرار مي‌گيرد تا شيوۀ زيبايي‌آفريني اين شاعر و اين هنرمند بررسي و ويژگي‌هاي سبكي مشترك آن‌ها استخراج شود. نتايج حاصل از اين بررسي، بيانگر عملكرد موازي دو فرآيند انتخاب و تركيب در بسامدي نزديك به هم است كه كاربرد اين دو فرآيند در كنار يكديگر منجر به ايجاد پيچيدگي‌هايي در شعر صائب و مينياتورهاي بهزاد شده است.