بررسي رابطه بين سبك زندگي سلامت‌محور و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي و خودكنترلي با بهداشت رواني و جسماني دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي خراسان شمالي

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين سبك زندگي سلامت‌محور و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي و خودكنترلي با بهداشت رواني و جسماني دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي بود. مطالعه حاضر از نوع توصيفي– پيمايشي و با روش همبستگي انجام شد. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي خراسان شمالي به تعداد 1554 نفر بود كه 308 نفر طبق فرمول كوكران و به شيوه نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. داده ها توسط سه پرسشنامه سبك زندگي سلامت‌محور (HPLPII) والكر و همكاران (1987)، راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي و خودكنترلي (SRLS) زيمزمن و مارتينزپونز (1988) و بهداشت رواني و جسماني وير (1996) جمع آوري شد كه روايي آن‌ها از نوع صوري و محتوايي مورد تأييد اساتيد و خبرگان قرار گرفت و پايايي آنها با ضريب آلفاي كرونباخ بررسي شد. تحليل داده‌ها در بخش آمار توصيفي از (جدول توزيع فراواني، نمودار، ميانگين، انحراف معيار و محاسبه شاخص‌هاي مركزي و پراكندگي) و در بخش آمار استنباطي جهت سنجش روابط بين متغيرها از نرم‌افزار آماري spss21 و معادلات ساختاري از نرم‌افزار lisrel8.8 استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين سبك زندگي سلامت‌محور و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي و خودكنترلي با بهداشت رواني و جسماني دانشجويان رابطه معني داري وجود دارد. همچنين نتايج رگرسيون چند متغيره گام ‌به‌گام نشان داد در گام اول سبك زندگي سلامت‌محور به تنهايي (31.2) درصد و در گام دوم با اضافه شدن متغير راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي و خودكنترلي به معادله هر دو (32.2) درصد از واريانس معادله را تبيين مي‌كند.