پيش بيني اهمال كاري بر اساس الگوهاي ارتباطي، رابطه والد فرزندي و تأثير آن بر آموزش الگوهاي رفتاري دانشجويان

هدف از پژوهش حاضر پيش بيني اهمال كاري بر اساس الگوهاي ارتباطي خانواده، رابطه والد فرزندي و الگوهاي رفتاري دانشجويان بود. جامعه آماري پژوهش را كليه دانشجويان كليه دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد رودهن در سال تحصيلي 98-1397 تشكيل دادند كه در قالب طرح پژوهش همبستگي، تعداد 200 نفر با روش نمونه گيري تصادفي چندمرحله‌اي از بين آنان انتخاب شدند و مقياس اهمال كاري تاكمن، مقياس الگوهاي ارتباطات خانواده كوئرنر و فيتزپاتريك، مقياس ارزيابي رابطه والدفرزند فاين، مورلند، و اسچووبل و مقياس الگوهاي رفتاري فريدمن و روزنمن را تكميل نمودند. نتايج حاصل از تحليل رگرسيون چندمتغيري نشان داد كه تنها 2 مؤلفه جهت گيري گفت و شنود و جهت گيري همنوايي از متغير الگوهاي ارتباطي با متغير اهمال‌كاري همبستگي معنادار دارند. متغير گفت و شنود با متغير اهمال‌كاري همبستگي مثبت و معنادار دارد، به عبارت ديگر، با افزايش در اين متغير نمره اهمال‌كاري افزايش مي‌يابد كه حاكي از اهمال‌كاري پايين است، اما، برعكس، همبستگي متغير جهت گيري همنوايي با اهمال‌كاري منفي و معنادار است كه حاكي از اهمال‌كاري بالاست. بين متغيرهاي رابطه والد فرزندي و الگوهاي رفتاري با اهمال كاري همبستگي معني داري يافت نشد. نتيجه گيري كلي حاكي از آن بود كه اهمال كاري بر اساس الگوهاي ارتباطي خانواده قابل پيش بيني است.